We Love More
VOLUME 01 — 2026
Featured in MORE Magazine's inaugural 2026 issue, Cemal Yağız Alpfer offers an intimate perspective on the world of GEM ALF, where collecting, interior design, and curatorial practice meet.
Boş bir odayı bile uzun uzun izleyecek kadar detaycı bir tasarımcı Yağız Alpfer. İnce zevkleri ve kapsamlı araştırmalarıyla uzun yıllardır, kıymetli parçaları İstanbul’a getiriyor. Gem Alf Interior Design ile yarattığı kürasyonlar, tek bir eşyayı yerinden oynatmak istemeyeceğiniz kusursuz eşleşmeler sunuyor. Alpfer’in çoğunlukla 70’lerden vintage parçalarla yarattığı sahneler, Çukurcuma’da çizgi dışı bir tasarım tavrını ortaya koyuyor.
Nadir parçalardan seçki yaparken nasıl yaklaşıyorsunuz? Belli dönemleri ve tasarımcıları mı takip ediyorsunuz?
Seçtiğim eşyalar, mekândaki sunumuyla uyum içinde görünse de tek tek baktığınızda aslında farklı döneme ve stilleri temsil ediyor. Özellikle 1950–1990 arasını kapsıyor. 70’li yıllardan çok fazla parça var. Bu dönem mobilya ve aksesuarlarla üretim çılgınlığı var. II. Dünya Savaşı koşullarından oluşan endüstri, sonrasında tasarımcı ve mimarlara kalıyor. Yeni teknikler ve materyal çeşitliliğiyle ciddi bir savaş sonrası sıçraması ve zenginlik yaşanıyor. Köşede duran yer aydınlatması, deneysel tarzıyla tanınan İtalyan cam tasarımcısı Toni Zuccheri eseri; endüstriyel çizgiyle birleşmiş müthiş bir cam işçiliğine sahip. Krom metal çerçeve ve ışığı yumuşak bir şekilde dağıtan membran cam, hem heykelsi hem işlevsel bir yaklaşım yansıtıyor. Bu dönemin tasarım zenginliği benim için çok etkileyici. Ve tabii ki onların öncüleri olarak 1900’lerin başında geleneksel mobilya anlayışını kırıp, aykırı çizimler yapmaya başlayan dehalar. Kitaplığımızdaki kırmızı kitap, bu isimlerden birini anlatıyor, Émile-Jacques Ruhlmann. Paris’teki atölyesinde üreten Ruhlmann o kadar yetenekli ki ilk tohumu atıyor ve seyri değiştiriyor. Bu seçkileri yaparken, sürekli canlı görüp restore ettiğim, tekrar hayata döndürdüğüm parçaların form ve proporsiyonları çok net oturuyor. Bu süreç tasarım dilimi de şekillendiriyor. Bir proje gerçekleşeceği zaman, her biri yeni yerine oturuyor.
Buranın ışık tasarımı ve aydınlatma yerleşimi mekânın atmosferini yaratma konusunda önemli bir rol üstlenmiş. Aydınlatmalar konusunda önerileriniz var mı?
Bir mekânı planlarken ışığın tonu, derecesi, ışığı dağılımı çok önemli. Sona kalmaması, aceleye getirilmemesi gereken bir başlık. Tüm aydınlatmalar arasında denge kurmak, özellikle avizelerde ışığı en kısık haliyle kullanmak gerekiyor. Bazen de ışığı obje gibi kullanabilirsiniz, burada yaptığım gibi bir spotu doğrudan boş bir duvara yansıttığınızda kendisi de forma kavuşuyor. Burası pencerelerden gelen hafif gün ışığıyla şanslı bir mekân. Mobilyaların çevresine dağılan ve kısmen aydınlatan parçalarla ışık tasarımı da ortaya çıkıyor.
Sizi ve Gem Alf Interior Design’ı tanımak isteriz. Stüdyonuzun isminin anlamı nedir?
“Gem” ilk ismim Cemal’den türettiğim bir kelime. O “gem” de aslında bulduğumuz, biriktirdiğimiz her bir parça. Bir cevher gibi. Bazen taşın ham halidir, dışarıdan ne olduğunu hiç anlamazsın ama işlediğin zaman ortaya çıkar. Buradaki parçaların çoğu, iyi kondisyonda bulunmuyor; yaşamış, yorgun oluyorlar. Onları alıp bazen onarıyor bazen olduğu hâliyle bırakıyoruz, hepsindeki cevheri arıyoruz.
Bugün Çukurcuma’da, tabelasız bir stüdyoda buluştuk; tasarım ve antika alanındaki bilinirliğinizi bu noktaya getirmek nasıl bir yolculuktu?
Küçüklükten bir şeyler şekilleniyor ama bunun işe dönüştüğünü fark etmem o kadar da eski değil. Ekonomi okudum ve yıllarca uluslararası ticaretle uğraştım. Antika ilgisi tamamen seyahatlerin bir parçasıydı. Her zaman keşif ve koleksiyonlar yapıyordum. Hediyeciliği severim. İlginç çekme bir eşya, tanıdığım birinin sevebileceği bir şeye küçük de olsa alırım. Bunu zamansızca yaparım, illa bir şeyi kutlamaya gerek yok. O yerini bulur. Yıllar boyunca özel hissettiren, sürpriz yaratan parçaları tek tek topladım ve hediye ettim. Hâlâ öyle, pek bir şey değişmedi; eş, dost, arkadaşların “Bize uğrayıp fikir verebilir misin?” sorularıyla zaman içinde, iç mekân tasarımı işime dönüştü. Müzayedelerden, antika fuarlarından, bazen birinin evinden aldığım hırnına, seyahatlerde keşfettiklerimle tasarımda “tamam burası” dediğim noktaya geldim.
Henüz küçükken antikaya olan ilginiz nasıl başladı?
En başa dönersek, çocukluktan geliyor tabii ki. Annem iyi mekân tasarımı yapıyordu. Ben onun numuneleriyle oynayarak büyüdüm. Malzemeye aşık oldum. Çok yakın bir arkadaşın antikacıydı, sık sık ona uğrardık. O kadar keyif alırdım ki bazen orada kalır, her parçayı sorar, öğrenirdim.
Bu binanın geçmişi nasıl?
Burada daha önce çok sevdiğimiz dostumuz Davit Mesulam’ın Modern Tarih isimli galerisi vardı. Asya antikaları üzerine çok özel bir mekân yaratmıştı. Tibet’ten gelen eşyayı bir enerjisi vardı. Davit, İstanbul’dan taşınma kararı alınca, burası kime yakışır diye düşünürken bana önerdi. Beni karşısına oturup, “Sen devam et” dedi ve hiç niyetim yokken benim oldu.
Davit sizi burada hayal ediyor; siz bir eşyayı koleksiyonunuza alırken ait olduğu kişiyi ve mekânı zaten biliyorsunuz. Bu bağlantıların arkasındaki motivasyon aynı değil mi?
Evet, çok benzer. Dünyaya böyle bakan insanlar birbirinin içini açıyor. Birbirini tamamlıyor. Elden ele bir miras.
Çukurcuma’da hayat nasıl?
Buradaki dönüşüm güzel. Semtin antika bölgesi olarak en önemli koruyucularından biri de Erkal Aksoy. 30 yıl kadar önce buraya gelip peşinden pek çok antikacıyı getirdi. Yurt dışına çıktığımda kiminle tanışsam onu tanır. Dünyanın her yerinden antika merakı olan insanların ilgisini çekti. Çukurcuma’da antikacılar birbirini sever, destekler.
Bugünün dünyasında vintage parçaları araştırmak hâlâ analog yollarla mı mümkün? Yeni pratikler var mı?
Antika eşya bulma yöntemi biraz değişti. Yaklaşık on sene öncesine kadar bu işleri yapan insanların internetle de alakası yoktu. Satıcıların bir kısmı ne sattığını çok iyi bilirken, bazıları tam olarak farkında değildi. Belçika, Hollanda, Fransa gibi ülkelerin sokak pazarlarında inanılmaz kıymetli bir tasarımcının sandalyelerini çok makul fiyatlara bulma ihtimalimiz vardı. Artık yok. Eski kuşaklar da internet üzerinden araştırmaya uyum sağladı. Herkes elindekinin değerini iyi biliyor. Ben çoğunlukla Avrupa’daki galerilerden alıyorum, müzayedeleri takip ediyorum, fuarlara katılıyorum ve tabii ki bunca yıldır edindiğim çevre ile sürdürüyorum. Ne alacağımı bilen talep var, Fransız arkadaşlarımdan “tam senlik” fotoğrafları geliyor.
‘‘ Seçtiğim eşyalar, mekândaki sunumuyla uyum içinde görünse de tek tek baktığınızda aslında farklı dönem ve stilleri temsil ediyor. ‘‘
Son dönem projeleriniz neler?
18. İstanbul Bienali için Tabanlıoğlu Mimarlık Pera ofisinde Galerist ile birlikte Beyoğlu’nun kaybolan değerleri üzerine bir kürasyon yaptık. Birçok arkadaşımız dostumuz katkıda bulundu. Sait Galata arşivinden eski Beyoğlu fotoğrafları, kapanan plakçılardan müzikler, bazı İstanbul lezzetleri izleyiciyle buluşuyor. Burada aynı zamanda mekâna yerleştirdiğimiz büyük bir ev tasarımı var. Ben de mobilya seçkisini yaptım. Bu sene Art Deco’nun 100. yılı. Türkiye’de tasarlanıp üretilmiş Art Deco mobilyalarından bir seçki yaptık. Masası, koltuğu, yemek odası ve müzik odasıyla dönemin ruhunu getirdik. Bienal boyunca paralel sergi olarak yer alıyor.
Sizce gündelik olanı estetik kılan; bir aynalatmaya, sehpa ya da kitaplığa tanımlanamayan aurasını kazandıran nedir?
Gündelik bir eşya çok cazibeli olabilir ve herkese göre değişir. Önemli olan yine, yerini bulması. Fiyatı ve kimin yaptığı bir yere kadar önemli. Geçenlerde bir iş gördük, birisi koli kartonunun üzerine bir şey karalamış. O kadar güzel ki! Belki binlerce dolarlık işler de var ama kartonla ilgileniyoruz. Bu potansiyeli yakalamak çok heyecan verici.
“Bir araya getirme” pratiklerinizden bahsedip, bize ipuçları verir misiniz?
Mana olarak objeleri buluştururum. İki ilgisiz obje, yüklendikleri anlamlarla bir araya gelebilir. Bazen renk tonları ve dokulara göre organize ederim. Bazen de bir parçanın eksik kalmasını isterim. Objelerin geometrisine göre formlar birbirini tamamlamalı. Sıvır bir yere, kıvrımlı bir obje eklerim. Ve tabii ki aydınlatma unsurları. Bazı köşeler insanı uzaklaştırır. Ama oraya bir ışık eklersin; bir anda insan oraya çekilir...
SOURCE
We Love More
Volume 01, 2026
Feature: GEM ALF
Editorial: Buket Kıcıman Taşdemir
Photography: Umut Kebabcı
